Życiem każdego rządzi układ. Nasz mały, osobisty mikrokosmos. W jego skład wchodzą wszyscy ludzie, miejsca i rzeczy, które znamy i kochamy. Codziennie gasną nowe gwiazdy-persony i rodzą się nowe, kawał drogi mlecznej gdzieś czasem rozpuści się w kawie, która dla kogoś była zbyt gorzka by ją wcześniej przełknąć, ale jednocześnie do tego układu włączy całkiem nowy, wykreowany przez nas, kawałek drogi czekoladowej. Innymi słowy - zawsze, kiedy coś się wykruszy, zostanie jednocześnie zastapione, nawet jeżeli nie przez nową gwiazdę, meteor czy pył, to przestrzenią, którą można zagospodarować. Trzeba tylko pamiętać o jednym - kiedy znikają nawet najbardziej uwielbiane przez nas ciała niebieskie, nie wolno zapomnieć o centrum układu, czyli o sobie. Każdy z nas w swoim życiu jest słońcem. Może brzmi to zbyt egoistycznie, ale wbrew pozorom to właśnie wokół nas kręcą się te wszystkie elementy. Sęk w tym, że to od naszej wiary w siebie, w to, że faktycznie jesteśmy w tym układzie wyjątkowi, najważniejsi i jesteśmy w stanie mu dowodzić, zależy to, w którą stronę gwiazdy będą się kręcić. Jeżeli ukochana gwiazda zgaśnie, najwyraźniej to znak, że musiała ustapic miejsca takiej, która zapłonie prawdziwym, żywym ogniem, a nie tylko płomyczkiem, który można zdeptać przez nieuwagę. Pod żadnym pozorem nie można tłumić swojej potęgi.